De maakbare wereld

Ik ben een 70s girl. Ik had een typemachine met een lintje waar je foutjes mee kon maskeren. Je vinger raakte soms pijnlijk tussen de toetsen en als het echt fout ging dan moest je er een nieuw blaadje inrollen. Goed recht, anders kreeg je scheve tekst.

Ik was 6 jaar en ging zelfstandig naar school en bleef weg na school totdat het donker werd. We hadden geen gordel in de auto en mijn moeder rookte overal waar het maar kon, ook in de auto als ik erbij in zat. Je kent ze wel deze rijtjes over een bepaalde tijd. Ze zijn hilarisch, herkenbaar en ook soms schokkend. Omdat er echt heel veel veranderd is in 50 jaar.

Een uitspraak die ik in mijn jeugd vaak hoorde was; 'het gaat vanzelf wel weer over'. En hoewel dit in sommige gevallen echt niet zo is, merk ik dat er tegenwoordig veel mensen zijn die vinden, dat je overal -iets- aan moet kunnen doen, om -het- te verbeteren. Wat dat ook moge zijn.

Accepteren dat iets is-zoals het is-, -'het' uitzitten, blijkt een moeilijke opgave.

We verdoven, leiden ons af, gaan hard werken, relativeren en bagatelliseren ons een slag in de rondte om aan het einde van de rit te concluderen dat we nog steeds niet -gelukkiger- zijn. En bovendien bekaf van al dit werk.

Dat een nare periode, waarbij je minder goed in je vel steekt bij leven hoort. Misschien is het wel een signaal is om even stil te zijn en stil te staan, naar binnen te keren en te concluderen dat je er niets mee kunt. Dat je vooral even goed voor jezelf mag zorgen blijkt een lastige opgave. Eigen oordelen en zelfkritiek dringen zich aan ons op. En zijn we het niet zelf, dan komt het vast uit je omgeving; ' dat het nu wel eens over mag zijn', en je niet zo ' chagrijnig' moet doen. En, we willen vooral 'iets' doen, eraan.

Heel vaak, komen mensen dan bij mij.

De vragen; 'heb jij misschien handvatten om mij weer beter te voelen?' Of; ' heb jij misschien handvatten om er nog beter tegen te kunnen?' (heel vaak beter tegen spanning en stress kunnen, of nare dingen in het leven), krijg ik dan heel vaak.

Persoonlijk word ik dan erg ongemakkelijk, omdat ik mensen niet kan helpen om zich beter te voelen als de situatie nu eenmaal niet fijn is, of dat je teveel van jezelf gevraagd hebt, of dat het helemaal niet helder is waarom je je zo voelt.

Misschien gaat het vanzelf wel weer over. Misschien ook niet. Maar wat als we onszelf toestaan om te voelen wat er is zonder de druk om hier iets aan te moeten veranderen? Soms ligt de echte verandering niet in het 'fixen', maar in het toestaan.