Jouw kind(eren)

Het opvoeden van kinderen is wat mij betreft de meest onderschatte klus waar ik in mijn leven aan begonnen ben.

Ik dacht bijvoorbeeld dat de bevalling het zwaarste zou zijn, maar jaren later-met voortschrijdend inzicht- besef ik dat dit slechts het begin was van alle uitdagingen. Een blog als deze is eigenlijk te kort en beknopt om er uitvoerig bij stil te staan, want ik denk dat ik over ouderschap wel een boek kan schrijven. Niet omdat ik dè handleiding in handen heb, maar omdat het zoveel facetten heeft-zoveel uitdagingen, lessen, en onverwachte wendingen.

Het eerste besef is eigenlijk dat het krijgen van kinderen helemaal niet gaat om -het kind-. Dat lieten mijn kinderen mij ook wel eens weten. 'Wij hebben er niet om gevraagd om geboren te worden', dus, 'deal with it'.

Nee, mij is wel duidelijk dat het krijgen van een kind vanaf dag 1 een spiegel is van alles waar ik in mijn leven moeite mee heb, waar ik behoefte aan heb en had en noem maar op. Tenminste, zo heb ik het, tot nu toe, ervaren.

Het begon al bij de bevalling, de verwachtingen die ik niet wilde hebben, maar onbewust toch had en waarbij het toch allemaal anders liep dan gehoopt. Als voor zovelen.

Daar waar ik daarna dacht dat ik met mijn intuïtie wel zou weten wat mijn babytje nodig zou hebben en getroost mee zou zijn, dat viel werkelijk erg tegen.

Nee, ze hielden niet op met huilen, ze gedroegen zich niet altijd, en als ik dacht dat het beter ging met het één of ander dan was het na maanden weer op zijn retour of ingeruild voor iets anders.

En ook mijn engelengeduld was uiteindelijk verbruikt waarbij een stemverheffing of een tik helaas ook niet achterwege bleef. Het leerde mij al vroeg dat ik geen controle heb over het gedrag van mijn kinderen, hoe lief ik ook ben voor ze. Dat ze toch hun eigen gang gaan of ik dat nu wil, of niet.

Nu, 23 jaar later, na de geboorte van mijn eerste, begin ik het langzaamaan te leren.

Een mooie uitspraak vind ik; 'kinderen zijn niet van je, ze komen door je'.

Ik besef mij tegenwoordig, dat ik op -een missie- was(soms nog). Ik nam mij voor om sommige punten waarbij het in mijn eigen opvoeding niet goed ging, het mijn kinderen wel te bieden. Dat dit misschien helemaal niet aansluit bij deze nieuwe exemplaren, kwam ik pas later achter. En dat ik daarmee mijn eigen behoefte probeerde te (ver)vullen ook. Omdat de intentie goed was, kan ik mijzelf daarvoor vergeven.

Waarbij ik ook open probeer te staan voor de kritiek van mijn kinderen. Dat als er iets is wat ik niet zo best heb aangepakt en wat hen misschien wel heeft geschaad, te willen erkennen.

Ouderschap vraagt niet alleen om het begeleiden van kinderen, maar voor mij ook om jezelf als ouder en mens de ruimte te geven om te groeien. Je denkt dat je begint als een onbeschreven (muziek)blad, maar gaandeweg ontdek je wat -valse noten-. Van oud zeer bijvoorbeeld, of overtuigingen en denkfouten. Het is een proces van leren, bijsturen en accepteren dat je het niet perfect hoeft te doen, niet perfect kan doen. Wat telt is dat je er bent, voor je kinderen, èn voor jezelf. Samen blijven groeien is hier misschien wel de essentie.