Leven met de natuur

Het regent nu. De zon heeft zich deze lente al een paar keer laten zien en ik heb zelfs al mijn korte broek gedragen. Schoorvoetend laten sommige mensen weten dat hun stemming beter wordt zodra het weer verbetert.

Dat het goede weer hen goed doet.

Alsof dat ‘raar’ is. Alsof – eerlijk gezegd – het niet volkomen logisch is.

Wat mij steeds vaker opvalt, is dat we voortdurend bezig zijn met doen: analyseren, plannen, oplossen, streven.

Dat is de mannelijke energie in ons: gericht op actie, op richting, op vooruit. En daar is op zich niets mis mee – ik gebruik die energie ook volop in mijn werk, of andere taken.

Maar waar is de ruimte gebleven voor de vrouwelijke energie? De energie van zijn, van ontvangen, van voelen en vertragen?

Die lijkt soms vergeten. Alsof we haar niet meer herkennen of vertrouwen.

Wie heeft ons ooit geleerd dat het ook oké is om even niets te ‘doen’?

Om te rusten, te mijmeren, te wachten tot iets zich aandient – in plaats van het te forceren?

Ik begin steeds meer te geloven dat we ons mogen overgeven aan dat niet-weten. Aan dat wat niet op wilskracht gebeurt.

Een baan die aan je voorbijgaat, een huis dat niet doorgaat, een plan dat stokt… misschien ís dat wel de bedoeling.

Zelfs kleinere dingen – zoals een verjaardag die je mist door ziekte – kunnen, op een andere manier, goed voor je zijn.

Sommige mensen leven steeds meer in het ritme van de natuur. In de herfst en winter trekken ze zich terug, zoeken rust en bezinning.

In de lente laten ze ontstaan wat gerijpt is, en in de zomer, de vruchten plukken, ervan genieten.

Dat voelt voor mij kloppend.

Wij zijn ook natuur. Waarom zouden wij daar dan los van staan?

Ik merk dat veel mensen moeite hebben met wat stilstand lijkt – vooral in de winter.

Een bepaalde somberheid, een gevoel van stilvallen, van gemis aan richting of productiviteit.

Maar misschien laat de natuur ons juist zien dat daar de kracht zit: in rust, in wachten, in overgave.

Hoe kijk jij hiernaar?

Zou het ons, mensen, ook niet goed doen om ons meer over te geven aan dat ritme?

In plaats van ertegenin te gaan… met de natuur mee?