Pleasen, lijden, redden en aanklagen

Oeh...wat heb ik een hekel aan het woord 'pleasen'. Waarschijnlijk omdat ik moet toegeven dat het mij niet vreemd is. ;-)

Ik voel een oordeel in het woord. Net zoals ik dit ervaar als er word gezegd dat je een 'redder' bent, 'slachtoffer' of 'aanklager'. Ooit van gehoord? Vast wel.

De laatste 3 komen uit het model van 'de dramadriehoek'(Karpman).

Alles begint bij -bewustwording-. Wat niet wil zeggen dat je nooit meer in een niet-helpende-communicatie beland. Maar waarbij je, nadat je bewust bent van de patronen(en welke rol je inbrengt) binnen de communicatie, terug kan naar een volwassen manier van reageren op elkaar.

Goed; eerst ‘pleasen’. Iedereen wil het een ander wel eens naar de zin maken, nietwaar? Echter bij 'pleasen' ligt er een drijfveer of een behoefte, onder dit 'geven'. De gemene deler daarin is dat je de zelfwaardering (of hoe anderen jou zien en/of waarderen) laat afhangen van hetgeen je voor een ander doet. Het onderzoeken van de behoefte die daar onder speelt is dus heel essentieel en helpend.

Vaak heeft het te maken met de behoefte aan goedkeuring, veiligheid en harmonie. En dit is, tja, daar ben ik weer, ook regelmatig, te herleiden tot hoe dit tot stand kwam toen je opgroeide.

Het ‘pleasen’ is dus uiteindelijk 'voorwaardelijk'. Iets wat we ook niet altijd willen toegeven. Omdat we graag vanuit het hart en de liefde willen helpen, terwijl het onbewust je eigen behoefte moet voeden.

Dat laatste is weer -voer- voor de verschillende rollen in de dramadriehoek.

Want als jou pleasgedrag niet wordt erkend, gezien en beantwoord, vaak omdat de ontvanger hier niet om gevraagd heeft, kan het zomaar zijn dat jij gefrustreerd raakt. Je word niet écht gezien. Je raakt misschien uitgeput?

Om je een beeld te geven een aantal voorbeelden;

In de rol van 'slachtoffer' zou een gedachte/drijfveer kunnen zijn; 'Als ik 'nee' zeg vinden ze mij niet meer aardig'. --> en daardoor blijf ik altijd rekening houden met de ander.

In de rol van 'redder' zou een gedachte/drijveer kunnen zijn; 'Ik doe dit voor jou, want anders red je het niet'. --> ik voel mij steeds verantwoordelijk voor het welzijn van anderen.

In de rol van 'aanklager' zou een gedachte/drijveer kunnen zijn; 'Ik moet altijd alles zelf doen, want jij doet nooit wat!'. --> ik verwacht dat anderen zich aanpassen of iets terug doet voor het constante 'pleasen' en ik geef kritiek als dit niet gebeurt.

Ooh zo herkenbaar, toch? En ook zo menselijk! Maar dat het -drama- oplevert, zeker!

Je kunt de dynamiek van de dramadriehoek o.a. herkennen doordat je in contact met anderen, van binnen geroerd raakt. Bijvoorbeeld door emoties, zoals boosheid, verdriet en/of angst.

Dan is het zaak dat jij je grenzen aangeeft, 'nee' durft te zeggen en in verbinding blijft op basis van gelijkwaardigheid in plaats van afhankelijkheid.

Een hele klus? Elke stap is er eentje, een beweging met grote impact. Elke keer dat je kiest voor jezelf en je deelt wat je nodig hebt, brengt je verder op weg om vanuit je eigen autonomie en authenticiteit in contact te zijn met de ander!

En wil je de diepere lagen rond deze dynamiek onderzoeken, doorleven en helen? Voel je helemaal welkom bij Infinitas.